ag-grĕdĭor (adg-), gressus, 3, v. dep. [gradior] (second pers. pres. adgredire, Plaut. As. 3, 3, 124; inf. adgrediri, id. Truc. 2, 5, 7: adgredirier
, id. Merc. 2, 1, 24, and id. Rud. 3, 1, 9; part. perf. adgretus, Enn. ap. Paul. ex Fest. p. Müll.), to go to or approach a person or thing (coinciding, both in signif. and constr., with adire; Horace never uses adgredi; Cic. and the histt. very freq.); constr. with ad or acc. (cf. Zumpt, 387). I. In gen.: ad hunc Philenium adgredimur?
Plaut. As. 3, 3, 90: adgredior hominem
, id. Curc. 2, 3, 59.—With loc. adv.: non enim repelletur inde, quo adgredi cupiet
, Cic. de Or. 3, 17, 63.—II. Esp. A. Aliquem, to go to or approach, for the purpose of conversing or advising with, asking counsel of, entreating or soliciting something of; to apply to, address, solicit, etc.: quin ego hunc adgredior de illā?
Plaut. Merc. 2, 3, 50: Locustam ego Romae adgrediar atque, ut arbitror, commovebo
, apply to
, Cic. Q. Fr. 3, 1: Damasippum velim adgrediare
, to solicit
, id. Att. 12, 33: legatos adgreditur
, Sall. J. 46, 4: adgredi aliquem pecuniā
, i. e. to attempt to bribe
, to tamper with
, id. ib. 28, 1: reliquos legatos eādem viā (i. e. pecuniā) adgressus
, id. ib. 16, 4: aliquem dictis
, to accost
, Verg. A. 4, 92: aliquem precibus
, to pray one
, Tac. A. 13, 37: animos largitione
, id. H. 1, 78: acrius alicujus modestiam
, id. A. 2, 26: crudelitatem Principis
, spur on
, stir up
, id. ib. 16, 18.—B. To go to or against one in a hostile manner, to fall on, attack, assault (prop. of an open, direct attack, while adorior denotes a secret, unexpected approach): quis audeat bene comitatum adgredi?
Cic. Phil. 12, 10: milites palantes inermes adgredi
, Sall. J. 66, 3: adgressus eum interfecit
, Vulg. 3 Reg. 2, 34: aliquem vi
, Sall. C. 43, 2: unus adgressurus est Hannibalem
, Liv. 23, 9: regionem
, Vell. 2, 109: somno gravatum ferro
, Ov. M. 5, 659; so id. ib. 12, 482; 13, 333: senatum
, Suet. Aug. 19; so id. ib. 10; id. Calig. 12; id. Oth. 6; id. Dom. 17: inopinantes adgressus
, Just. 2, 8.—C. To go to or set about an act or employment, to undertake, begin (so esp. often in Cic.); constr. with inf., ad, or acc. —With inf.: adgretus fari, Enn. ap. Fest. p. 6 Müll.: quā de re disserere adgredior
, Lucr. 6, 941; so id. 6, 981: quā prius adgrediar quam de re fundere fata
, id. 5, 111: quidquam gerere
, id. 5, 168; once in Cic. with inf.: de quibus dicere adgrediar, Off. 2, 1. —With ad: si adgredior ad hanc disputationem
, Cic. N. D. 3, 3: ad dicendum
, id. Brut. 37: ad crimen
, id. Clu. 3: ad petitionem consulatūs
, id. Mur. 7: ad faciendam injuriam
, id. Off. 1, 7 fin.—With acc.: cum adgredior ancipitem causam
, Cic. de Or. 2, 44, 186: magnum quid
, id. Att. 2, 14: in omnibus negotiis priusquam adgrediare (sc. ea)
, id. Off. 1, 21, 73: adgrediar igitur (sc. causam), si, etc.
, id. Ac. 2, 20, 64: aliam rem adgreditur
, Sall. J. 92, 4: adgrediturque inde ad pacis longe maximum opus
, Liv. 1, 42: opus adgredior opimum casibus
, Tac. H. 1, 2: multa magnis ducibus non adgredienda
, Liv. 24, 19: ad rem publicam
, Vell. 2, 33.—Poet.: magnos honores
, enter upon
, Verg. E. 4, 48: fatale adgressi avellere Palladium
, id. A. 2, 165: Jugurtham beneficiis vincere adgressus est
, Sall. J. 9, 3; so id. ib. 21, 3; 75, 2: Caesarem pellere adgressi sunt
, Tac. Or 17: isthmum perfodere adgressus, Suet. Ner. 19; id. Calig. 13; id. Claud. 41.