cŏërcĭtĭo (in MSS. also coerctĭo, cŏërtĭo, cŏërcĭo), ōnis, f. [coërceo, II.], a restraining, coercing; coercion, restraint, compulsion, chastisement, punishment (not ante-Aug.). I. Prop.: coërcitionem inhibere
, Liv. 4, 53, 7: sine coërcitione magistratus
, on the part of the magistrates
, id. 26, 36, 12: quo modo judex doceri potest, si desit... interpellantis coërcitio, contentio? Quint. 9, 2, 2: servorum
, Sen. Brev. Vit. 3, 2: indignamur aliquā admonitione aut coërcitione nos castigatos, id. Ira, 2, 28, 1: vetustissimi mortalium,... sine probro, scelere eoque sine poenā aut coërcitionibus agebant
, Tac. A. 3, 26: an coërceri... cupidines possent, num coërcitio plus damni in rempublicam ferret
, id. ib. 3, 52.—II. The right of coercing or punishing: popinarum
, Suet. Claud. 38: in histriones
, id. Aug. 45; Dig. 1, 21, 5, 1.