con-cĕlēbro, āvi, ātum, 1, v..a. (a strengthened celebro; rare but class.). I. To resort to in multitudes or frequently, to frequent: variae volucres loca aquarum Concelebrant
, Lucr. 2, 345: convivia et passim et tributim
, Q. Cic. Pet. Cons. 11, 44. —b. Of actions, to pursue or prosecute vigorously: studia per otium
, Cic. Inv. 1, 3, 4.— c. Aliquid aliquā re, or absol., to fill, animate, enliven, cause to abound with any thing: suavi cantu concelebra omnem hanc Plateam hymenaeo
, Plaut. Cas. 4, 3, 2: levia carmina cantu
, Lucr. 5, 1381: alma Venus quae terras concelebras
, who hast filled with life
, id. 1, 4.—II. Meton. A. To celebrate a solemnity in great numbers, to celebrate, solemnize: diem natalem
, Plaut. Ps. 1, 2, 32; cf.: dies carnificum
, id. As. 2, 2, 45: funus
, Liv. 8, 7, 22: at jam quoque rem (sc. triumphum) populus Romanus omnium studio omni visendam et concelebrandam putavit
, Cic. Imp. Pomp. 21, 61 Orell. N. cr.: spectaculum, etc.
, Liv. 1, 9, 7: dapes
, Ov. F 4, 354.—B. To honor, praise, extol: genium choreis
, Tib. 1, 7, 49.—C. To publish abroad, make known: summae virtutis concelebrandae causā Graii ... monumentum statuerunt
, Cic. Inv. 2, 23, 70: rumorem
, Q. Cic. Pet. Cons. 13, 50: multis indu locis sermonibu' concelebrarunt, Lucil. ap. Non. p. 275, 2: famā ac litteris victoriam
, Caes. B. C. 3, 72 fin.