factĭōsus, a, um, adj. [factio, II.], that has or seeks to form a party, powerful or eager for power, factious, seditious (class.; syn.: perduellis, seditiosus, tumultuosus, turbulentus, potens, praepotens): homo dives, factiosus
, a demagogue
, Plaut. Aul. 2, 2, 50: potens et factiosus
, Auct. Her. 2, 26, 40: homo (with potens)
, Nep. Ages. 1: exsistunt in re publica plerumque largitores et factiosi, ut opes quam maximas consequantur, et sint vi potius superiores quam justitia pares
, Cic. Off. 1, 19, 64: non divitiis cum divite, neque factione cum factioso, certabat
, Sall. C. 54, 5; id. J. 31, 15 Dietsch: vel optimatium vel factiosa tyrannis illa vel regia, etc.
, i. e. oligarchical
, Cic. Rep. 1, 29, 45: linguă factiosi, busy with the tongue, i. e. promising a great deal, Plaut. Bacch. 3, 6, 13.—Comp.: mulier
, Aur. Vict. Caes. 21.—Sup.: quisque
, Plin. Ep. 4, 9, 5. — Adv.: factĭōse, mightily, powerfully, Sid. Ep. 4, 24.