gĕnĭtūra, ae, f. [root GEN, gigno], a begetting, bearing, birth, generation (postAug.). I. Lit.: in alitum quadrupedumque genitura esse quosdam ad conceptum impetus et terrae
, Plin. 18, 24, 56, 202; cf.: origo atque genitura conchae
, id. 9, 35, 54, 107.—II. Transf. A. Seed of generation: profluvia geniturae (virorum)
, Plin. 22, 22, 40, 83.—B. That which is generated or created, a creature (eccl. Lat.): spirantes (i. e. serpentes)
, Arn. 1, 8: incredula
, Tert. adv. Marc. 4, 23.—C. In astrology, one's natal star or constellation, nativity: reticere ipse genituram suam perseverabat
, Suet. Aug. 94; id. Calig. 57; id. Ner. 6; id. Vit. 3; Eutr. 7, 20; Amm. 29, 1 al.