jussum, i, n. [jubeo], an order, command; a law (class.; mostly in plur.; the abl. sing. is supplied by jussu; v. 2. jussus): deorum immortalium jussis aliquid facere
, Cic. Rosc. Am. 24, 66: interpres Divūm fert horrida jussa per auras
, Verg. A. 4, 378: tua haud mollia jussa
, id. G. 3, 41: jussis carmina coepta tuis
, id. E. 8, 11: efficere
, to execute
, Sall. J. 25: capessere
, to accept, assume to execute
, Verg. A. 1, 77: facere
, id. ib. 1, 302: facessere
, id. ib. 4, 295: flectere
, to divert, annul
, id. ib. 10, 35: festinare
, id. ib. 1, 177: alicujus detrectare
, to reject, disobey
, Tac. A. 3, 17: exuere
, id. ib. 11, 19: spernere
, id. ib. 11, 14: abnuere
, id. ib. 11, 37: exsequi
, Verg. A. 4, 396; Tac. H. 4, 81: patrare
, id. ib. 4, 83: peragere
, Ov. M. 2, 119: explere
, Vulg. Gen. 50, 3: complere
, id. Jos. 3, 6: perficere
, id. Judic. 9, 54: injusta jussa populis describere
, Cic. Leg. 2, 5, 11: jussa ac scita
, id. Balb. 18, 42. —In sing.: putasne, si populus jusserit, id jussum ratum atque firmum futurum?
Cic. Caecin. 33, 96: fac jussum regis
, Vulg. 1 Macc. 2, 18 al.—II. Esp., a physician's prescription: jussa medicorum ministrare
, Ov. H. 20, 133.—B. A father's consent to the marriage of his son: jussum parentis praecedere debet
, Just. Inst. 1, 10 pr.