līnĕāmentum (līnĭā-), i, n. [linea], a line or stroke made with a pen, with chalk, etc., a mark, line. I. Lit.: in geometria lineamenta formae, etc.
, lines
, Cic. de Or. 1, 41, 187: lineamentum, longitudinem latitudine carentem
, id. Ac. 2, 36, 116. —B. Transf. 1. A feature, lineament: quae conformatio lineamentorum
, Cic. N. D. 1, 18, 47: lineamenta hospitae
, id. Verr. 2, 2, 36, 89: lineamenta oris effingere
, id. Div. 1, 13, 23: habitum oris lineamentaque intueri
, Liv. 21, 4: corporis
, id. 26, 41.—2. In plur., of the works of artists, designs, drawings, delineations: adumbratorum deorum lineamenta
, Cic. N. D. 1, 27, 75: operum lineamenta
, id. Verr. 2, 4, 44, 98.— II. Trop., a feature, lineament: animi lineamenta sunt pulchriora quam corporis
, Cic. Fin. 3, 22, 75: numerus quasi quandam palaestram et extrema lineamenta orationi attulit
, id. Or. 56, 186: Catonis lineamentis nihil nisi eorum pigmentorum, quae inventa nondum erant, florem et colorem defuisse
, sketches, outlines
, id. Brut. 87, 298.