sălūtātĭo, ōnis, f. [saluto], a greeting. saluting, salutation (rare but good prose). I. In gen.: quis te aditu, quis ullo honore, quis denique communi salutatione dignum putet?
Cic. Pis. 40, 96: salutationem facere
, Liv. 1, 1 fin.: salutationem reddere
, Tac. A. 4, 61: salutatione acceptā ac redditā
, Macr. S. 1, 6: mutuā salutatione factā
, Curt. 10, 8, 23.—Of performing devotions: uti praetereuntes possint respicere (aedificia deorum) et in conspectu salutationes facere
, Vitr. 4, 5.—Rarely of a written greeting (in a lusus verbb. with salus), Cic. Brut. 3, 13; Vulg. 1 Cor. 16, 21; id. Col. 9, 18.—II. In partic., of ceremonial visits, a visit, a waiting upon: mane salutamus domi et bonos viros multos, etc.... Ubi salutatio defluxit, litteris me involvo
, Cic. Fam. 9, 20, 3; 7, 28, 2; Sen. Brev. Vit. 14, 6 al.—After the time of the emperors, of paying respects, paying court to the emperor, Suet. Aug. 27; id. Claud. 37; id. Vit. 14; id. Vesp. 4 al.; in plur., id. Aug. 53; Gell. 4, 1, 1.