Previous: ἀτάρχυτοςNext: ἀτασθάλλω


ἀτασθᾰλία [ᾰτ], Ion. -ιη, ἡ, presumptuous sin, recklessness, wickedness, Hom., always in pl.; σφετέρῃσιν or σφῇσιν ἀτασθαλίῃσιν, Il.4.409, Od.1.34, al.; ἀτασθαλίαι δέ οἱ οἴῳ ἐχθραὶ ἔσαν 21.146; δι' ἀτασθαλίας ἔπαθον κακόν 23.67; ἀτασθαλίῃσι κακῇσιν 12.300:—
after Hom. in sg., ἀτασθαλίῃ μέγα ῥέξαι, of the Titans, Hes.Th.209; εἵνεκ' ἀτασθαλίης τε καὶ ἠνορέης ὑπερόπλου ib.516; βασιλῆος ἀ. Pi.Parth.2 Fr.1.31; οὐκ ἤρθη νοῦν ἐς ἀτασθαλίην Simon.111.4; ἀτασθαλίῃ χρησάμενον Hdt.2.111: in later Prose, Alcid. ap. Arist.Rh.1406a9, Luc.Astr.15; ἀ. ἡ εἰς τὸ θεῖον Arr.An.7.14.5; of an elephant, Id.Ind.13.13.